Geheelonthouden in het Stamcafé

Al jaren een twitterfenomeen, die Secret Drug Addict, die bemoedigende woorden over afkicken afwisselt met anekdotes uit zijn tijd in de music business. Als jong ventje ging hij aan de slag bij de toenmalige platenmaatschappij van Oasis, later werkte hij bij Mercury. Bandjes, poen, en, zoals dat gaat, veel middelen. 

Secret Drug Addict is anoniem, over de beste man is verder weinig bekend. Hij schreef ooit een vlammend opiniestuk tegen bezuinigingen op verslavingszorg in The Guardian, en liet zich vlak voor corona een keer bevragen door VICE ("I was doing around 20 grams of coke a week"). En nu is er dus een boek, Diary of a Secret Drug Addict, een boeiend relaas over welke ingrediënten ervoor nodig zijn om zo'n ta-heringzooitje van je leven te maken, maar ook over welke ingrediënten ervoor nodig zijn om de boel weer om te draaien.

De achtergrond: onzeker, ongemakkelijk jochie, wiens moeder plotseling de benen neemt, en wiens vader vervolgens nauwelijks nog tegen hem praat (laat staan iets voor hem doet), maar vooral in bed ligt met de gordijnen dicht. Nee, natuurlijk, niet iedereen grijpt zo'n jeugd aan om z'n neusbotje te decimeren, maar het verklaart in ieder geval een en ander.

Er gaat in zo'n junkenleven een hoop mis, variërend van treinongelukken (hij krijgt een uitnodiging voor een kerstetentje voor andere mensen die geen familie hebben, gaat erheen, snuift onderweg al zo veel cocaïne dat hij eenmaal daar geen woord meer uit kan brengen) tot kernongelukken (de huisgenoot en collegagebruiker die plotseling verdwijnt, en later zijn eigen moeder blijkt te hebben vermoord, na bij haar te hebben ingebroken). Maar ook, een van de grimmigste scènes die we in jaren lazen: na een feestje verplaatsen Secret Drug Addict en vrienden zich met een bonte stoet vreemdelingen naar iemands huis, om daar vrolijk door te afteren. Een meisje neemt een lijn zo dik als een Hitlersnor, begint te schuimbekken, stort neer. Secret Drug Addict belt een ambulance (nog een hele toer, hij heeft geen idee op welk adres hij is), die komt, het mag niet baten, meisje hartstikke dood. Dan, de ijzingwekkende slotsom: door naar een ander huis, daar de draad maar weer oppakken, muziek aan, coke op tafel, hoppatee, knallen maar. Alsof het allemaal nooit gebeurd is.

Of het nu Wim Kieft is of Opgezwolle's Rico, het is een fascinerend genre, die verslavingsmemoires - op papier verstandige mensen die onthutsend onverstandige keuzes maken, tegen beter weten in, tegen wil en dank, tegen de klippen op. Het helpt qua leeservaring wel als het uiteindelijk goedkomt, en dat doet het in dit boek, gelukkig. Aanrader.